De man die zich tegen zijn eigen levenswerk keerde

“Ik ben één van diegenen die hebben bijgedragen aan het inluiden  van dit barbaarse tijdperk!”

Bernard N. Nathanson (31 juli 1926 – 21 februari 2011) was een Amerikaanse arts, een voorvechter van abortusrechten die later een anti-abortusactivist werd, en een prominente figuur in het abortusdebat in de Verenigde Staten. In 1969 was hij medeoprichter van de National Association for the Repeal of Abortion Laws (NARAL) – later hernoemd tot National Abortion Rights Action League – en hij was voorheen directeur van het Center for Reproductive and Sexual Health in New York City. Hij fungeerde als verteller in de controversiële anti-abortusfilm The Silent Scream uit 1984.  

Nathanson werd geboren in Manhattan, New York, in een Joods gezin. Zijn vader, dr. Joseph Norman Nathanson, was verloskundige/gynaecoloog – hetzelfde beroep dat Nathanson later zelf zou uitoefenen. Zijn moeder was Harriet Nathanson. Via zijn vader kwam hij al op jonge leeftijd in aanraking met het medische vak. Hoewel hij als kind een Hebreeuwse school bezocht, hanteerde zijn familie een grotendeels seculiere benadering van religie; dit heeft Nathansons vroege wereldbeeld mede vormgegeven.

Nathanson behaalde in 1943 zijn bachelorgraad aan de Cornell University via een versneld programma. In 1945 begon hij aan zijn medische opleiding aan de faculteit geneeskunde van de McGill University in Montreal, waar hij in 1949 zijn artsendiploma behaalde. Zijn verdere medische opleiding bestond uit een coschap (internship) in het Michael Reese Hospital in Chicago, gevolgd door een vierjarige specialisatie (residency) in het St. Luke's Hospital in New York.

In 1984 regisseerde en becommentarieerde Nathanson een film getiteld The Silent Scream, in samenwerking met het National Right to Life Committee. De film bevatte echobeelden van een abortus in een zwangerschapsstadium van 12 weken. Zijn tweede documentaire, Eclipse of Reason, ging over abortussen in een laat stadium van de zwangerschap.

Hij verklaarde dat de cijfers die hij destijds namens NARAL aanhaalde met betrekking tot het aantal sterfgevallen door illegale abortussen, "onjuiste cijfers" waren. Terugblikkend op zijn eerdere werk als abortusarts en activist voor het recht op abortus, schreef hij in zijn autobiografie Hand of God uit 1996: "Ik ben een van degenen die hebben bijgedragen aan het inluiden van dit barbaarse tijdperk." Nathanson ontwikkelde wat hij de "vectortheorie van het leven" noemde; deze stelt dat er vanaf het moment van de bevruchting sprake is van "een zelfsturende levenskracht die, indien niet onderbroken, zal leiden tot de geboorte van een menselijke baby."

Ondanks zijn radicale verandering van overtuiging, beweerde Nathanson dat hij oprecht het belang van vrouwenrechten voorop stelde. Hij betoogde dat abortus vrouwen eerder uitbuitte dan versterkte. Dit baseerde hij op zijn opvatting dat vrouwen vaak onder druk tot een abortus werden aangezet – bijvoorbeeld door financiële instabiliteit, een gebrek aan steun of maatschappelijke druk – waardoor er in feite geen sprake was van een werkelijk vrije keuze. Nathanson bekritiseerde bovendien de abortusindustrie, die volgens hem profiteerde van de kwetsbaarheid van vrouwen, en verweet de feministische beweging dat zij de retoriek rond vrouwenrechten manipuleerde om abortus te bevorderen. Volgens hem betekende werkelijke steun voor vrouwenrechten het bieden van alternatieven die zowel de vrouw als haar ongeboren kind ondersteunden.

Dctr Nathanson  verklaarde het volgende:

De cijfers die hij destijds namens NARAL aanhaalde met betrekking tot het aantal sterfgevallen door illegale abortussen, "onjuiste cijfers" waren. Verwijzend naar zijn eerdere werk als abortusarts en activist voor het recht op abortus, schreef hij in zijn autobiografie Hand of God uit 1996: "Ik ben een van degenen die hebben bijgedragen aan het inluiden van dit barbaarse tijdperk." Nathanson ontwikkelde wat hij de "vectortheorie van het leven" noemde; deze stelt dat er vanaf het moment van de bevruchting sprake is van "een zelfsturende levenskracht die, indien niet onderbroken, zal leiden tot de geboorte van een menselijke baby."

Ondanks zijn radicale verandering van overtuiging, beweerde Nathanson dat oprechte vrouwenrechten voor hem een ​​prioriteit bleven. Hij stelde dat abortus vrouwen eerder uitbuitte dan versterkte. Dit baseerde hij op zijn overtuiging dat vrouwen vaak onder druk tot een abortus werden aangezet – door factoren zoals financiële instabiliteit, een gebrek aan steun of maatschappelijke druk – in plaats van dat er sprake was van een werkelijk vrije keuze. Nathanson bekritiseerde bovendien de abortusindustrie, die volgens hem profiteerde van de kwetsbaarheid van vrouwen, en verweet de feministische beweging dat zij de retoriek rond vrouwenrechten manipuleerde om abortus te bevorderen. Volgens hem betekende werkelijke steun voor vrouwenrechten het bieden van alternatieven die zowel de vrouw als haar ongeboren kind ondersteunden.

Veel mensen verkeren ten onrechte in de veronderstelling dat een foetus – op het moment dat de eicel in de baarmoeder van de moeder door een zaadcel van een man wordt bevrucht – nog geen levend wezen is. Hoewel het op een echo nog niet de herkenbare vorm van een kind heeft, groeit het wel degelijk uit tot iets dat enkele weken later op het beeldscherm van een echoapparaat zichtbaar is. Het onderbreken van het groeiproces van een levend wezen in de vroegste fase, of het beëindigen van het leven van een mens – zowel vóór als na de geboorte – is niets minder dan moord met voorbedachten rade

Het ultieme bewijs van liefde is het voortbrengen van leven. Wanneer een moeder haar kind in de eerste minuten na de geboorte verwelkomt, is dat een moment van intense vreugde – niet alleen voor de moeder, maar voor de gehele familie van het pasgeboren kind.

Niemand, zelfs de duivel niet, kan leven scheppen. Wanneer een zaadje in de aarde wordt geplant en water krijgt, schiet er onmiddellijk een klein blaadje of een worteltje uit; het blijft groeien totdat het vanuit die wortel uitgroeit tot een boom of een plant. Als het uit de grond wordt getrokken of gesneden, zal het kort daarna afsterven; niemand zal deze feiten betwisten.

Wanneer het leven van een ongeboren kind echter opzettelijk wordt beëindigd, gebruiken de arts of gynaecoloog een instrument dat lijkt op een tang met scherpe tanden aan het uiteinde. Zonder dat het kind enig pijnstillend medicein wordt togediend, brengt de arts dit instrument via de vagina en de baarmoeder naar binnen, waarna hij begint het kind in stukken te scheuren; eerst worden de benen verwijderd, daarna de armen. Vervolgens richt de arts zich mogelijk op het hart of de wervelkolom, en haalt hij het kind – stuk voor stuk – naar buiten! Daarna moet ook het hoofdje nog worden verwijderd. Zelfs wanneer de baarmoederhals is ontsloten, moet de arts de schedel van het kind verbrijzelen.

Afgezien van eventuele materiële redenen om voor een abortus te kiezen, lijken mensen zich niet te realiseren dat zij hiermee in de eerste plaats Gods zesde gebod schenden – "gij zult niet moorden" – en dat zij, afhankelijk van de wetgeving in het betreffende land, handelen in strijd met de wet, die abortus kan verbieden of als illegaal kan bestempelen.

Laten we echter een stap verder gaan en nadenken over wat een mens zou kunnen bereiken – ook al kennen we Gods plan voor dit kind niet. Eén ding is zeker: het zou veel beter zijn geweest om de foetus te laten groeien en ter wereld te laten komen, om zo te zien of de moeder niet toch van haar kind zou gaan houden. En zelfs als een kind een financiële last vormt, is het altijd mogelijk om het ter adoptie af te staan ​​aan een echtpaar dat zelf geen kinderen kan krijgen; zo’n kind zal, net als ieder ander kind van God, gezegend zijn.

Ten slotte: hoe langer men wacht met het uitvoeren van een abortus, des te meer nadert het kind het stadium van een volledig ontwikkelde foetus – een kind dat thuishoort in de armen van een liefdevolle moeder, in plaats van vermoord en als afval weggegooid te worden. Hoe kan iemand beweren de ware betekenis van liefde te begrijpen als hij gelooft dat het doel de middelen heiligt? Zelfingenomenheid is de leugen die het aanvaardbaar heeft gemaakt om onschuldige ongeboren kinderen te doden.

PS : Niettegenstaande dat hij van Joodse afkomst was, was hij een atheist maar de gruwel van abortus heeft heeft Dr Nathanson er toe bijgedragen om het aantal bewuste zwangerschaps onderbrekingen te hereleiden. En toch zijn er nog veel in God gelovige toekomstige moeders die abortus overwegen.